Szukaj na tym blogu

środa, 12 marca 2014

Czy Zuza ma siurka? - Thierry Lenain


Hasło gender stało się ostatnio bardzo popularne. Odmieniane przez różne przypadki (choć przecież nieodmienne ;)) sieje postrach wśród tych, którzy jego definicji nie znają, lub co gorsza - patrzą na nią opacznie podążając za głosem Kościoła czy też goniących za sensacją mediów. Tymczasem właściwie rozumiana ideologia gender to dążenie do równości płci z uwzględnieniem jej fizycznych uwarunkowań. To lalka, którą może bawić się mój syn czy auta, którymi mogą bawić się jego koleżanki. To ucieczka od stereotypów z gatunku "Nie bądź babą! Faceci nie płaczą!", czy też "Nie zachowuj się tak! Dziewczynkom nie wypada!" Nie chodzi o zmianę człowieka (tudzież jego płci), ale o zmianę patrzenia na niego (nią) np. dostrzeżenia mężczyzn, jako osób, które też mają prawo do wyrażania swoich uczuć, czy też kobiet jako równych im partnerek, a nie pracownic, kucharek, sprzątaczek, opiekunek do dziecka i kochanek w jednym. Wiadomo, ograniczenia fizyczne robią swoje, ale niech nie będą one wytłumaczeniem dla ograniczeń narzucanych nam przez społeczeństwo. W nurt tej ideologi - bardziej lub mniej świadomie - wpisuje się książka "Czy Zuza ma siurka?" Jej autorem jest... mężczyzna! 

"Ponieważ Thierry Lenain ma dwie córki, pisze historyjki, w których broni dziewcząt. Ma jednak nadzieję, że chłopcy też je będą czytać. Bo jeśli Siurkowcy przestaną zgrywać cwaniaków i wierzyć, że są najsilniejsi na świecie, będzie to z korzyścią dla wszystkich (w tym również dla nich). Thierry jest tego pewien..."
(cyt. "Czy Zuza ma siurka?" - o autorach)

Autor podchodzi do problemów damsko-męskich w sposób bardzo obrazowy i zabawny. Już na wstępie dzieli populacje - ludzką, ale i zwierzęce - na Siurkowców i Bezsiurkowce. Przy czym owo "Bez-" sugeruje coś gorszego. Tak, jak to było z ludźmi i nad-ludźmi w ideologii Nietzschego, z której garściami czerpał Hitler. Posunęłam się ze swym porównaniem za daleko? Czy na pewno? Wystarczy prześledzić relacje, jakie powstają między chłopcami, a dziewczętami (nie odwrotnie) we wczesnym procesie dorastania, które de facto wynikają z procesów wychowawczych, tego co my sami narzucimy dzieciom. Powstają dwa skrajne bloki: MY i ONE, czego aż za dobry przykład odnalazłam już w przedszkolnej grupie Starszego. Siurkowce i Bezsiurkowce. Podział, z którym walczy Lenain. Buduje on obraz chłopca znajdującego się pod wpływem społecznej indoktrynacji. MY - silni i ONE - bez-, czyli te, którym czegoś brakuje. Problem pojawia się wówczas, gdy okazuje się, że jedna z nich może być tak samo fajna, jak koledzy. Czy oby na pewno nie pachnie to jakąś tajemnicą? Może ta fajna Zuza ukrywa coś przed światem? Tak oto rodzi się tytułowe pytanie - "Czy Zuza ma siurka?" Odpowiedź na nie brzmi - NIE! Przeciwnicy źle rozumianego gender mogą odetchnąć z ulgą, choć zapewne tylko częściową, bo dalej sceptycznie patrzeć będą na tę książkę - jako kolejny obiekt do umieszczenia na stosie podpalanym przez ludzkie uprzedzenia. Zwłaszcza, iż odkrycie, że Zuza jest dziewczyną z krwi i kości, ma swe konsekwencje. Maks dostrzega wreszcie, że świat nie jest taki, jakim widział go do tej pory. Owszem dzieli się, ale inaczej. 

"Teraz są Siurkowcy i Cipkówny. No cóż... Dziewczynom niczego nie brakuje!"
(cyt. "Czy Zuza ma siurka?" - str. 29)

Pewnie zdziwi Was to, co napiszę. Nie jestem zagorzałą feministką. Nie jestem też fanatyczką ideologii gender. Co więcej, mam synów, a nie córki. Napisałam ten tekst, by Was sprowokować. Pobudzić do racjonalnego myślenia, którym sama staram się w życiu kierować. Nie ważne bowiem, w jaką ideologię wpisuje się owa książka. Ważne, że porusza istotne ze społecznego punktu widzenia problemy. Nie dyskryminujmy czegoś, bo ktoś w kontekście tego użył hasła "gender". Przyjrzyjmy się temu sami, przeanalizujmy, oceńmy. Nie poprzez recenzję, ale zaglądając do źródła, a co jeśli okaże się, że nie taki diabeł straszny, jak go malują? 

"Czy Zuza ma siurka?" to mega-zabawna historia z równouprawnieniowym wątkiem. Siurkowcy i Cipkówny mogą kogoś obrażać lub nie. Autor jednak w swym przesłaniu daleki był od zbereźności. Te nazwy to po prostu bardzo obrazowy przekaz, który nad wyraz dobrze trafia do dzieci. Starszy, usłyszawszy tytuł książki, natychmiast zapytał:
- Mamo przeczytasz?
Nie zrobiłam tego, bo nie ufam bezgranicznie temu, co piszą. Przeczytałam więc książkę sama, a gdy się rano obudziłam okazało się, że nie muszę jej już czytać dziecku, bo... Starszy zrobił to sam! Duża czcionka. Prawie 30 stron. Sporo, jak na jego umiejętności. Okazało się jednak, że są książki, które nawet młody, niewprawny czytelnik przeczyta od deski do deski w tempie super-express.
- Co robisz? - pytam, wchodząc do jego pokoju, zdziwiona tym, że nie śpi i jeszcze mnie nie obudził.
- Właśnie skończyłem czytać książkę! - oświadcza z dumą. Tak, tę książkę, która właśnie odbywa tournée po rodzinie. Zewsząd słychać pozytywny jej odbiór. Ja również wystawiam jej bardzo dobrą notę, a Wy... Wy oceńcie ją sami. Tylko nim wyrazicie się o niej negatywnie, koniecznie przeczytajcie ją osobiście!

PS. Zapomniałabym wspomnieć, a sprawa nie mniej ważna przecież. Sięgając po książkę zwróćcie uwagę nie tylko na tekst, ale i na grafikę. Prosta w formie, przezabawna w treści (znaczy, w płynącym z niej przekazie, choć i w samej kresce). Jej autorką jest Delphine Durand. Ta sama, która stworzyła "Mój dom". Pisałam Wam o nim jakiś czas temu. Pamiętacie? Jeśli nie, koniecznie sięgnijcie i do tamtej recenzji. Książka to zupełnie inna od tej, ale też inna od wszystkich. Wyjątkowa, a przez to warta uwagi. 
Czy Zuza ma siurka? 
Wydawnictwo: Entliczek  
Tekst: Thierry Lenain 
Ilustracje: Delphine Durand 
Oprawa miękka, zintegrowana  
Format: 140x190  
Stron: 32  
Wiek: 5+

8 komentarzy:

  1. Majka od parunastu dni łazi wszędzie ze wszystkimi trzema tomami Zuzi (często wozi w wózku dla lalek) i woła "Zuzia!" - dzięki temu, gdy byliśmy ostatnio u przyjaciół, którzy mają córeczkę Zuzię Majka umiała się przywitać ;-)
    A wracając do książki - jest naprawdę świetna! Zresztą cała seria. Grafiki Majkę zachwycają, ogląda je w kółko - zresztą wcale jej się nie dziwię. A tekst - duża dawka humoru i Mały Człowiek w Dużym świecie. I gdy ją czytam dociera do mnie, jak mocno Dzieci chłoną świat dorosłych, jak go przetwarzają na własne potrzeby, na swój użytek, jak kroją na swoją miarę. Świetna pozycja!

    OdpowiedzUsuń
  2. oo może córce bym kupił hmm :)

    OdpowiedzUsuń
  3. Cała seria jest świetna, choć z początku myślałam,że się u nas nie przyjmie. Ale ta o siurku jest najlepsza :)

    OdpowiedzUsuń
  4. Jakoś mnie ta seria nie przekonuje. Mnie jako rodzica, czy u dziecka by się przyjęła tego nie wiem i jakoś nie palę się do tego, by się przekonać. Ani ilustracje ani tekst, tym bardziej przekaz. I w sumie to nawet nie wiem czemu, nie mam ochoty jej się bliżej przyjrzeć. A chyba powinnam z racji tego, czym się zajmuję.

    OdpowiedzUsuń
  5. coz .. nie chciałabym aby Maja bezpośrednio o ptaszu wyrażała się "siurek" moze i zabawne by to bylo w ustach trzy latki... ale... czy tak male dziecko zrozumie przekaz, ideologie ?

    OdpowiedzUsuń
  6. "Tymczasem właściwie rozumiana ideologia gender to dążenie do równości płci z uwzględnieniem jej fizycznych uwarunkowań" - ??? Właściwie rozumiana "ideologia gender" jest dokładnie IDEOLOGIĄ. To żadna nauka, zwykły bełkot. Polecam film o tej "nauce" https://www.youtube.com/watch?v=5oGL7njQwrg Film, który zniszczył studia gender w Norwegii. Chłopcy to chłopcy, a dziewczynki to dziewczynki i żadna dziwaczna ideologia tego nie zmieni.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Po pierwsze, to nie żadna idologia, ale obszar badawczy. Łatkę "ideologii" przypięli temu prawicowi ignoranci, tacy jak Pan/Pani. Polecam się dokształcić naprawdę, a nie opierać na jakimś filmiku na YT. A o co autorce blogu i autorowi książki chodzi zostało tu przedstawione, wystarczy z przeczytać ze zrozumieniem.

      Usuń
  7. Cześć, bardzo ładnie tu na twoim blogu, świetny wpis, bardzo fajnie się go przegląda, zapewne odwiedze twojego bloga także nie raz bo bardzo jest fascynujący w przeciwieństwie do wielu różnych blogów - Pozdrawiam Gosia :)

    OdpowiedzUsuń

Znasz tę książkę? Lubisz ją? A może z jakichś względów Ci się nie spodobała? Podziel się ze mną swoją opinią, zostaw ślad. Niech wiem, że czytasz, że wracasz, że to co robię ma sens :)